Alcaine 0,5%, krople do oczu, 15 ml. 37,49 zł. Podana cena jest ceną maksymalną. Dowiedz się więcej. refundowany. Alphagan 2 mg/ml, krople do oczu, roztwór, 5 ml. Sprawdź cenę. nierefundowany. Atecortin (5 mg + 10 000 j.m. + 15 mg)/ml, krople do oczu i uszu, zawiesina, 5 ml. Wtedy do objawów dołączają się: katar, kichanie, nadżerki w jamie ustnej, brak apetytu. Symptomy choroby przychodzą i powracają, trudno pozbyć się tego schorzenia raz na zawsze. U starszych kotów częściej występują nowotwory oraz dość rzadko opisane w literaturze, a nie tak rzadko występujące zapalenie tłuszczoziarniniakowate. Lakroft, krople do oczu, 15 ml. wyrób medyczny, krople, podrażnienie, suchość. To jest wyrób medyczny. Stosuj go zgodnie z instrukcją użycia lub etykietą. 14.99 zł. Koci katar najczęściej dotyka kocięta, o wiele, wiele rzadziej może go złapać starszy kot. Do charakterystycznych objawów tej choroby można z pewnością zaliczyć wyciek z nosa , kichanie, kaszel, łzawienie oczu, a nawet zaropiałe oczy u kota. Niestety osoby pracujące w fundacjach pomagającym kotom, czy w schroniskach, widzą katar, łzawienie z oczu, ogólne osłabienie, kiepskie samopoczucie, brak apetytu, senność, podwyższona temperatura. W przypadku pojawienia się któregokolwiek z tych objawów, warto jak najszybciej udać się do lekarza weterynarii. Być może okaże się, że kot po prostu się przeziębił lub jest w nieco gorszej formie. Niektórzy opiekunowie mogą zastanawiać się, co podać kotu na koci katar, tj. czy istnieją jakieś domowe środki wspomagające zwalczanie choroby, jednak ostateczna decyzja należy do lekarza weterynarii, ponieważ tylko on jest w stanie tak dobrać terapię do czworonoga, aby uwzględniała aktualny stan zdrowia. Witam. Mój kocurek ma 9 miesięcy, diagnoza około 3 miesiące temu, niestety herpes virus. Leczenie trwało 2 miesiące. Antybiotyki, krople do oczu, leki podnoszące odporność i lizyna. Od około miesiąca było nieźle, lecz kk znowu powrócił. Czy w takiej sytuacji można podać heviran? Jaka dawka? Proszę o pomoc. exI2V. Fot: filadendron / Koci katar jest wbrew pozorom niebezpieczny dla kotów, zwłaszcza dla kociąt. Wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych może skończyć się nawet śmiercią pupila. Wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych jest szczególnie niebezpieczne u młodych kociąt. Nie wykształciły one jeszcze własnej odporności i nie mają dużych szans w walce z wirusami, które odpowiadają za pojawienie się choroby. Objawami kociego kataru są w pierwszej kolejności kichanie, wypływ wydzieliny z nosa, a później zaropiałe oczy. Wiele wolno żyjących kociąt trafia pod opiekę fundacji i weterynarzy właśnie z powodu kociego kataru i oczu w stanie, który uniemożliwia funkcjonowanie. Nie zawsze da się je uratować i w zależności od stanu kota i rokowań często konieczne jest usunięcie gałki ocznej i zaszycie oczodołu. Najczęstszą przyczyną kociego kataru jest zakażenie herpeswirusem kotów typu 1 (FHV-1). Należy do tej samej rodziny wirusów co wirus opryszczki pospolitej ludzi czy wirus ospy wietrznej, jednak ludzie od kotów zarazić się nie mogą. Innym wirusem odpowiedzialnym za koci katar jest kaliciwirus (FCV-1). Wirusy znajdują się w wydzielinach z nosa, gardła i worków spojówkowych, a także w moczu i kale. Do zakażenia łatwo dochodzi w dużych skupiskach kotów, podczas ciąży kotki (zakażenie płodu przez matkę), a także może do niego dojść w wyniku wspólnego korzystania z kuwety czy miski wraz z chorymi kotami. Wirusy przenoszą się bardzo łatwo, może przynieść go nawet opiekun na rękach czy ubraniu (warunkiem jest obcowanie z zakażonym kotem). Koci katar - nie lekceważ go Koci katar to choroba, której nie należy lekceważyć i na którą domowe sposoby nie pomogą. Szybko wdają się nadkażenia bakteryjne, które mogą prowadzić nie tylko do utraty wzroku (owrzodzenia), lecz także do zapalenia płuc, a nawet kulawizny. Lekarze zalecają wprowadzenie antybiotyku do stosowania wewnętrznego i zewnętrznego w postaci kropli do oczu. Leczenie trwa do kilku tygodni. Zazwyczaj koty, które przeszły koci katar, są już do końca życia nosicielami wirusa. W związku z tym mogą pojawiać się nawroty choroby, zwłaszcza w okresach zwiększonego stresu oraz osłabienia odporności. Z filmu dowiecie się, w jaki sposób powinniśmy dbać o komfort naszych zwierząt: Zobacz film: Jak kochać zwierzęta? Źródło: Dzień Dobry TVN Koci katar jest przede wszystkim określeniem zbiorczym obejmującym zakaźne schorzenia dróg oddechowych i błon śluzowych u kotów. Jest to zatem zespół objawów wywoływanych przez różne drobnoustroje i atakujących nos, jamę ustną i oczy. Koci katar wywołują różne rodzaje wirusów, a także bakterie i grzyby. Ponieważ obecność jednego rodzaju drobnoustrojów sprzyja kolejnym infekcjom, przez co mogą one występować jednocześnie, a leczenie w każdym przypadku jest bardzo podobne, stosowanie jednego, wspólnego określenia jest w pełni uzasadnione. Zawsze jednak należy wcześniej wyeliminować inne możliwe przyczyny objawów, np. połknięte przez zwierzę źdźbło trawy, kocią astmę, alergię czy nowotwór. Schorzenia dróg oddechowych u kotów stanowią więc zawsze proces, na który składa się wiele czynników. Również same objawy kociego kataru są bardzo złożone, co znacznie utrudnia jednoznaczną identyfikację wywołujących je drobnoustrojów. Objawem choroby może być zarówno łagodny, wodnisty wyciek z nosa jak i ciężkie schorzenia ogólnoustrojowe prowadzące do śmierci. Do najczęstszych objawów zalicza się katar, zapalenie spojówek, zmiany w jamie ustnej, gorączka i zapalenie płuc, a także chrypa i szmery podczas oddychania (jeżeli zaatakowane są górne drogi oddechowe). Czynnikiem wywołującym ów swoisty „zamknięty krąg” jest często infekcja wirusowa. Infekcje takie powodują zmiany chorobowe, obrzęk błon śluzowych, a także sprzyjają wydzielaniu mediatorów zapalenia. Infekcja uszkadza często również zewnętrzną powierzchnię nosa, co sprzyja wtórnym zakażeniom bakteryjnym. Jak już wspomniano, choroba rozpoczyna się z reguły od infekcji wirusowej, którą wywołują najczęściej herpeswirus FHV i caliciwirus FCV, a także nieswoiste adenowirusy, rinowirusy i pneumowirusy. Herpeswirus koci (FHV) jest bardzo nietrwały w środowisku zewnętrznym. Natomiast dzięki stabilności genetycznej jest on znacznie łatwiejszy do wykrycia metodami z zakresu biologii molekularnej (PCR) niż kaliciwirusy. W przypadku infekcji wirusem FHV obserwuje się głównie objawy ze strony układu oddechowego takie jak katar i zapalenie zatok przynosowych połączone z wysiękiem z oczu i nosa, a także zapalenie spojówek i owrzodzenie rogówki. U chorych osobników obserwuje się również duszności i brak łaknienia. Objawy te ustępują z reguły po stosunkowo krótkim czasie, lecz kot pozostaje do końca życia nosicielem wirusa, a infekcja może się uaktywnić pod wpływem stresu. W przypadku infekcji wirusem FHV rzadko dochodzi do powikłań. Niekiedy zmiany w obrębie oka mogą być na tyle poważne, że mogą prowadzić do utraty wzroku. U bardzo młodych kociąt może wystąpić bardzo wysoka gorączka i ogólne osłabienie prowadzące do zgonu zwierzęcia (fading kitten syndrome). W infekcjach wirusem FCV uczestniczą różne szczepy tego wirusa, czego efektem jest znaczna różnorodność genetyczna wirusa. W praktyce oznacza to, iż również zaszczepione koty mogą mieć styczność ze szczepem, na który nie są odporne. Ze względu na różny stopień zjadliwości poszczególnych szczepów również objawy są znacznie zróżnicowane i mogą obejmować brak łaknienia, gorączka, bóle stawów i mięśni. Stosunkowo rzadko obserwuje się zapalenia płuc. Typowemu owrzodzeniu jamy ustnej i dziąseł towarzyszą często infekcje bakteryjne. Częstotliwość występowania infekcji bakteryjnych i grzybiczych przedstawiono na wykresie 1. Tylko w 3,1% próbek nie stwierdzono wzrostu drobnoustrojów. Z 296 próbek nadesłanych do analizy mykologicznej wynik dodatni uzyskano w 8,1% przypadków u kotów i w 23,2% u psów. Stwierdzono, że u kotów w odróżnieniu od psów bardzo rzadko występują zakażenia drożdżami takimi jak Candida sp. (wynik dodatni: koty 1%, psy 12%) (wykres 2). Częstotliwość występowania drożdży Candida sp. (n=269) Inne drobnoustroje wywołujące koci katar to Chlamydophila felis, Mycoplasma felis i Bartonella hensela. Chlamydophila felis jest drobnoustrojem wewnątrzkomórkowym pozbawionym zdolności samodzielnego rozmnażania się i uzależnionym od aktywności enzymów zajmowanych komórek żywiciela. Bakteria ta często towarzyszy zapaleniom spojówki u kotów. Cykl rozwojowy tego drobnoustroju obejmuje fazę wewnątrz- i zewnątrzkomórkową. W trakcie trwania zakaźnej fazy zewnątrzkomórkowej bakteria przeżywa w temperaturze pokojowej zaledwie kilka dni, jednak w temperaturze 4°C może przetrwać nawet miesiąc. Przypuszczalnie występuje kilka różnych odmian Chlamydophila felis o różnej zjadliwości. Drobnoustrój przenoszony jest poprzez bezpośredni kontakt. U niektórych osobników objawy wywoływane przez C. felis mogą utrzymywać się przez kilka tygodni. Mycoplasma felis charakteryzuje się bardzo niską stabilnością poza organizmem żywiciela. Bakteria ta występuje w obrębie błon śluzowych dróg oddechowych i dróg moczowo-płciowych, gdzie przez bardzo długi okres jest w stanie opierać się odpowiedzi immunologicznej zakażonego zwierzęcia. Bakteria ta stosunkowo rzadko wywołuje schorzenia górnych dróg oddechowych, a znacznie częściej zapalenie spojówek i katar. Infekcja zwykle ustępuje samoistnie po 2-4 tygodniach. Jak dotąd nie ustalono, czy mykoplazmy pełnią rolę pierwotnego czy też wtórnego drobnoustroju chorobotwórczego. U kotów izolowano również mykoplazmy M. gatae i M. feliminutum, lecz ich znaczenie kliniczne jest raczej niewielkie. Bartonella to bakterie wewnątrzkomórkowe przenoszone przez pchły i kleszcze. Uważa się, że wywołują one tzw. chorobę kociego pazura u ludzi. W jej przebiegu pojawiają się krosty i obrzęki, a w cięższych przypadkach ogólnoustrojowe powiększenie węzłów chłonnych. U kotów zakażenie rzadko prowadzi do rozwoju choroby. Niekiedy może wystąpić gorączka, bóle mięśni, miejscowo powiększone węzły chłonne, rzadziej objawy neurologiczne, które ustępują jednak już po kilku dniach, rzadziej po kilku tygodniach. Przedmiotem dyskusji jest także udział Bartonella henselae w zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej u kotów. Znacznie rzadziej natomiast obserwuje się u kotów infekcje pałeczkami Bordetella bronchiseptica, które u psów są jednym z czynników odpowiedzialnych za tzw. psi kaszel. Objawy infekcji są z reguły łagodne i ustępują po ok. 10 dniach. U młodych kociąt mogą one jednak wywoływać groźne dla życia zapalenia oskrzeli i płuc. Pałeczki Bordetella z reguły nie przeżywają zbyt długo w środowisku zewnętrznym. Transmisja odbywa się poprzez kontakt bezpośredni lub drogą kropelkową. Zdiagnozowanie infekcji bakteryjnej umożliwia badanie laboratoryjne, wymaz z gardła lub z oka. Przed rozpoczęciem leczenia należy sporządzić antybiogram, który pozwoli na ściśle ukierunkowane wyeliminowanie konkretnych infekcji towarzyszących. Wykrywanie infekcji wirusowych, a także obecności chlamydii i mykoplazm odbywa się metodą PCR. W tym celu przy pomocy suchej wymazówki lub specjalnej szczoteczki (Cytobrush) pobiera się wymaz ze spojówki lub gardła, który następnie wysyłany jest bez podłoża do analizy. Przed pobraniem materiału należy usunąć śluz lub ropę z danego miejsca, a wykonując wymaz mocno docisnąć wymazówkę do miejsca pobrania, gdyż tylko w taki sposób możliwe jest pozyskanie dostatecznej liczby komórek. Badanie oferuje znaczne korzyści z praktycznego punktu widzenia, w szczególności pod kątem terapii. Duże znaczenie ma fakt, czy mamy do czynienia z infekcją pojedynczą czy złożoną, co jednoznacznie potwierdzają badania przeprowadzone na podstawie wymazów z gardła pobranych od grupy zwierząt (wykres 3). Zakłada się, że w hodowlach i schroniskach, gdzie ponad 40% kotów wykazuje objawy choroby, należy się liczyć ze znaczną prewalencją nosicieli podklinicznych. W trakcie leczenia kociego kataru należy zapewnić zwierzęciu czyste i cieple otoczenie z dopływem świeżego powietrza. Warunkiem skutecznego leczenia jest sumienność i higiena. Oprócz leczenia miejscowego maściami zawierającymi antybiotyk, np. tetracyklinę lub gentamycynę, które należy stosować codziennie i tak często jak jest to możliwe przez co okres najmniej trzech tygodni, w przypadku zakażeń drobnoustrojami Chlamydophila, Mycoplasma i Bordetella konieczne jest systemowe leczenie antybiotykowe. *patrz wyjaśnienie na końcu artykułu Niestety leczenie azytromycyną i amoksycykliną/kwasem klawulanowym nie pozwala na wyeliminowanie czynnika chorobotwórczego. Leczenie antywirusowe jest znacznie trudniejsze, gdyż powoduje poważne skutki uboczne i jest stosunkowo drogie. W przypadku infekcji wirusem FHV zaleca się krople do oczu z gancyklowirem (Virgan®). Preparatem zalecanym w leczeniu systemowym u kotów jest famcyklowir (Famvir®) w dawce ¼ tabletki 125 mg na każde 5 kg masy ciała kota 1 lub 2 razy dziennie, natomiast w żadnym wypadku nie wolno stosować acyklowiru ani rybawiriny. Innym lekiem podawanym w infekcjach wirusowych jest lizyna (500 mg, 2 razy dziennie, doustnie). Lek ten zmniejsza biodostępność argininy hamując w ten sposób proces replikacji wirusa oraz zmniejszając siłę ewentualnych nawrotów. Stosowanie ludzkiego lub kociego interferonu z reguły nie przynosi pożądanego rezultatu, jednak rozcieńczony roztwór do iniekcji może być stosowany doustnie oraz do zakraplania oczu. Opisywano pozytywny wpływ aplikacji w takiej formie. W przypadku kotów, u których dodatkowo mamy do czynienia z alergią, można stosować leki antyhistaminowe, np. loratydynę. Bardzo ważna jest również właściwa opieka, regularne oczyszczanie oczu i nosa, podawanie dostatecznej ilości płynów, a w razie potrzeby także podawanie cyproheptadyny (0,5 mg/kg, 2 razy dziennie) lub diazepamu (0,1 mg/kg, dożylnie) w celu stymulacji łaknienia. W przypadku bolesności w wyniku zapalenia błon śluzowych jamy ustnej i dziąseł zaleca się niesteroidowe leki przeciwzapalne. Zaleca się również stosowanie leków rozrzedzających śluz oraz inhalacje. W tym celu zwierzę należy umieścić w pojemniku transportowym przykrywając pojemnik kocem wraz z inhalatorem. Doustnie można także podawać pseudoefedrynę (1 mg/kg), a także stosować krople do nosa dla dzieci oczyszczające drogi oddechowe. Szczepienia przeciwko FHV i FCV stosuje się rutynowo od dawna. Jednak ze względu na stały wzrost populacji kotów w Niemczech nie ma praktycznie możliwości zaszczepienia wszystkich zwierząt. Szczepienie przeciw FHV z pewnością zapewnia dostateczną odporność, lecz nie chroni przed bezobjawowym nosicielstwem. Immunizacja przeciw FCV jest bardzo trudna ze względu na dużą zmienność szczepów wirusa. Szczepionki nie gwarantują niestety pełnej ochrony przeciw nowym czy też przeciw bardziej agresywnym szczepom. Szczepić należy jednak również koty, które przeszły koci katar, o ile obraz kliniczny pozwala na zaszczepienie. Od kilku lat dostępne są również szczepienia przeciw Chlamydophila Felis i Bordetella bronchoseptica, lecz nie są stosowane rutynowo. *Proponowane metody leczenia wg Eule/FU Berlin i Scherk, JFMS, Vol 12,7, 2010 Okres od wiosny do jesieni to czas, kiedy na świat przychodzą kocięta. Liczba bezpańskich kotków pomimo rozpowszechniania akcji sterylizacji pozostaje wysoka i wiele osób podejmuje decyzję o adopcji kociaka ze schroniska, lub o przygarnięciu kociego malucha znalezionego na osiedlu, w śmietnikowej wiacie lub gdzieś na wsi. Z racji swojego pochodzenia i niedostatecznej opieki po urodzeniu, kocięta takie często borykają się z różnego rodzaju schorzeniami. Jeśli zaobserwujemy zaropiałe oczy, prychanie i kichanie oraz wydzielinę z nosa, pierwszym i zwykle prawidłowym skojarzeniem jest katar. KOCI KATAR Kocim katarem określa się zespół wirusowy górnych dróg oddechowych. Wirusy i bakterie odpowiedzialne za ten stan wywołują infekcję nosa, krtani i tchawicy oraz oczu. Objawem choroby jest również ogólne osłabienie zwierzęcia. Słaby organizm nie jest w stanie skutecznie bronić się przed chorobą, więc nieleczony koci katar może doprowadzić do powikłań, na czele z poważnymi chorobami oczu skutkującymi nawet ślepotą. To dlatego kotom dotkniętym tym schorzeniem należy poświęcić uwagę i objąć troskliwą opieką i długotrwałym leczeniem. KOCI KTAR - OBJAWY Calciwirus, herpeswirus oraz bakterie wywołujące koci katar powodują różne objawy. Ich nasilenie oraz ogólny przebieg choroby jest zależny od kondycji kota i jego wieku. Najbardziej podatne na zarażenie są kocięta, które nie mają jeszcze w pełni wykształconego układu odpornościowego, ale choroba może się pojawiać również u kotów w starszym wieku, zwłaszcza wychodzących a nieszczepionych. Nasze obawy powinno budzić pojawienie się objawów takich jak: ogólne osłabienie kota, apatia, senność stale widoczna trzecia powieka ropny wyciek z oczu i opuchlizna wokół nich kichanie, prychanie i wycieki z nosa wahania temperatury powyżej 39,5 stopnia lub poniżej 38 stopni Każdy z powyższych objawów już występując pojedynczo daje nam sygnał, że być może będzie potrzebna interwencja weterynarza. Im większe nasilenie i ilość objawów, tym większą możemy mieć pewność, że to właśnie z kocim katarem mamy do czynienia. KOCI KATAR - LECZENIE DOMOWE Podstawową kwestią przy leczeniu kociego kataru jest zapewnienie zwierzęciu ciepła i odpowiednio zbilansowanego pożywienia. Najlepsze skutki przyniesie leczenie kota zabranego do domu, ponieważ tam łatwiej kontrolować ilość posiłków i podawanych kotu leków. W zwalczaniu przyczyn i objawów kociego kataru najczęściej stosuje się: krople z antybiotykiem do oczu – ich zadaniem jest likwidowanie ognisk bakteryjnych umiejscowionych w oczach i powodujących pojawianie się ropnej wydzieliny i opuchlizny. Zakraplanie oczu stosuje się kilka razy dziennie w równych odstępach czasu. Zwykle to właśnie po poprawie stanu oka można zaobserwować, że rekonwalescencja kota zaczyna postępować. antybiotyki w formie tabletek lub zastrzyków – zapobiegają rozwojowi infekcji bakteryjnych, chroniąc układ oddechowy kota witaminy, stymulatory odporności i środki przeciwzapalne – ich zadaniem jest wzmocnienie organizmu zwierzęcia i wspomaganie układu odpornościowego Jak w każdej innej chorobie, także w tym przypadku istotne jest systematyczne podawanie leków. Nawet w przypadku ustąpienia objawów, antybiotykoterapii nie należy kończyć przedwcześnie bez konsultacji z weterynarzem. Całkowitego ustąpienia objawów można się spodziewać najpóźniej w ciągu kilku tygodni. KOCI KATAR - ILE TRWA? Niektóre koty na całe życie stają się nosicielami zarazków wywołujących koci katar, trzeba zatem liczyć się ryzykiem nawrotów choroby. Dlatego właśnie opiekunowie kotów powinni rozważyć ich zaszczepienie powtarzane co roku, które może całkowicie uchronić kota przed zachorowaniem lub sprawić, że przebieg choroby będzie o wiele łagodniejszy. DOLFOS Immunodol Cat - środek poprawiający pracę układu odpornościowego dla kotów: Preparat stymulujący odporność kota. Najniższa cena w sklepie: Nie jest potrzebny antybiotyk na koci katar, gdyż jest to infekcja zakażenia bakteryjne mogą mieć poważne skutki w postaci:uszkodzenia lub nawet utraty wzroku,deformacji nosa,śmierci to jest Koci Katar?Co to jest koci katar? Tak zwany „koci katar” jest nazwą mieszanej choroby zakaźnej kotów spowodowanej przez herpeswirus typu 1 i kaliciwirus. „Koci katar” ulega częstym powikłaniom bakteryjnym, dlatego obraz kliniczny choroby może się różnić u poszczególnych są objawy kociego Kataru?Objawy kociego kataru. Najczęściej spotykane symptomy to katar, kichanie, wypływ z oczu (jedno- lub obustronny, od surowiczego do ropnego), ślinienie, podwyższona temperatura ciała, osowiałość, senność, brak Katar wywołany jest przez Katar?Koci katar wywołany jest najczęściej przez dwa rodzaje wirusów: herpesvirus (FHV-1) oraz calicivirus (FCV). W odpowiednim zdiagnozowaniu tej dolegliwości pomoże ci lekarz weterynarii. Diagnozę może postawić na podstawie objawów lub też może pobrać wymaz z gardła kota i wysłać go do są lekarstwa na katar?Nie ma lekarstwa na koci katar. Jednakże możesz w tym czasie trzymać swojego ulubieńca w bardziej komfortowych warunkach, zapewniając mu ciepło i lecząc objawy choroby. Lekarz weterynarii może przepisać krople do oczu lub maść na zapalenie spojówek. 3Co się podaje kotu na koci katar?W związku z tym, że koci katar często przebiega z utratą apetytu, choremu kotu należy podawać skoncentrowaną kamę, o intensywnym zapachu i wysokiej smakowitości. Dobrze sprawdzają się pokarmy półpłynne lub gotowe mokre karmy. Warto podgrzać je przed długo antybiotyk na koci katar?Koty leczone doksycykliną w dawce 10 mg/kg doustnie, raz dziennie przez 14 dni. Nasilenie objawów (np. wypływ z nosa, kichanie) określano w skali od 0 do 3 i oceniano dwa razy dziennie przez 14 dbac o kota z kocim katarem?W domu należy zapewnić kotu suche, ciepłe miejsce bez przeciągów, a także usuwać zwierzakowi wydzielinę sklejającą nos i powieki. Troskliwa opieka nad kotem w takich przypadkach zwykle przynosi pozytywne rezultaty i koci katar ustępuje dość da się wyleczyć koci katar?„Koci katar” jest w większości przypadków chorobą uleczalną, choć u młodych kociąt, na skutek powikłań, może kończyć się śmiercią. Czynniki infekcyjne (wirusy) znajdują się w wydzielinach z nosa, gardła i worków spojówkowych, a także w moczu i leczyć katar u kota?Koci katar – leczenie W takim przypadku lekarz weterynarii zaleca przede wszystkim leki przeciwzapalne, które redukują stan zapalny w kocim organizmie. W większości przypadków stosuje się też krople do oczu, jako że choroba powoduje wysięk z oczu oraz infekcje leczyć koci katar domowym sposobem?Koci katar u dorosłego kota Dużo groźniejsze są ewentualne powikłania, do których może dojść jeśli w porę nie zaczniemy kota leczyć. Weterynarze odradzają leczenie kociego kataru domowymi sposobami. Tu jest konieczne podanie leków przeciwzapalnych, preparatów okulistycznych i preparatów szybko rozwija się koci katar?Koci katar trwa od 10 dni do nawet kilku tygodni u wyjątkowo osłabionych kociąt, najważniejsze jest podjęcie skutecznego leczenia po konsultacji z lekarzem weterynarii. Nieleczony może prowadzić do poważnych powikłań, jakimi są ślepota lub zapalenie szczepiony kot może zarazic się kocim katarem?Nie może się zarazić tą chorobą od kota. Wirusy kociego kataru są niebezpieczne tylko i wyłącznie dla zbadac czy kot ma koci katar?Koci katar – objawyczęste kichanie,katar,łzawienie z oczu,ogólne osłabienie,kiepskie samopoczucie,brak apetytu,senność,podwyższona się bierze koci katar?Wiesz już, że koci katar jest chorobą wywoływaną przez wirusa. Koty najczęściej zarażają się poprzez kontakt ze zwierzęciem chorym lub nosicielem bezobjawowym. Drobnoustroje powodujące schorzenie bytują w moczu, kale, ślinie i wydzielinie z koci katar powraca?Niestety, po przechorowaniu kociego kataru kot nie nabiera odporności. Jeśli w infekcji miał udział herpeswirus, choroba i objawy mogą powracać nawet co kilka miesięcy – już przy minimalnym spadku odporności. Choroba nie stanowi zagrożenia dla innych gatunków zwierząt ani dla ludzi. Każdy, kto na co dzień zajmuje się kotami bądź z nimi pracuje, na pewno miał do czynienia z kocim katarem. Mówiąc „koci katar”, mamy na myśli chorobę wirusową charakteryzującą się objawami z górnych dróg oddechowych. Ta powszechna nazwa choroby wynika z najczęstszego jej objawu, czyli kataru – surowiczego lub surowiczo-krwistego wycieku z jam nosowych. Jednak zarówno objawy, jak i przebieg choroby mogą być bardzo różnorodne. W tym artykule omawiamy koci katar, czyli objawy i przyczyny tej choroby. Choroba najczęściej dotyczy młodych kociąt, szczególnie tych z niewykształconą odpornością. W etiologii podaje się wiele patogenów, jednak główną rolę odgrywają kaliciwirus i herpeswirus. Aby odpowiedzieć na pytanie, dlaczego – mimo powszechnych szczepień – choroba ta wciąż zbiera duże żniwo oraz dlaczego jej objawy mogą powracać, warto scharakteryzować oba te patogeny. POLECAMY Kaliciwirus i herpeswirus – charakterystyka Kaliciwirus i herpeswirus występują powszechnie w środowisku kotów. Podaje się, że aż 80% kotów jest nosicielami i siewcami obu tych wirusów. Są to dwa zupełnie odmienne wirusy, jednak razem wywołują objawy kociego kataru. Kaliciwirusy (FCV) są bardzo zróżnicowane genetycznie, wyróżnia się obecnie ponad 100 ich szczepów. W środowisku kaliciwirus szybko mutuje, stąd choroba przez niego wywołana może mieć nieco zmienny obraz. Ponadto wśród kaliciwirusów są także obecne szczepy wysoce zjadliwe, wywołujące uogólnioną kaliciwirozę (VS-FCV), gdzie w wyniku wiremii dochodzi do niewydolności wielonarządowej. W przypadku tej jednostki chorobowej śmiertelność sięga aż 50–70%. W artykule skupię się jednak na kaliciwirusie jako patogenie wywołującym objawy z górnych dróg oddechowych. Należą do nich wysoka gorączka, ślinotok, wysięk z jamy nosowej oraz przejściowa kulawizna. Objawem dominującym w infekcji FCV są nadżerki i owrzodzenia w obrębie jamy ustnej. Głównie zlokalizowane są one na języku. Wirus może także wywołać kaliciwirusowe, przewlekłe zapalenie dziąseł i łuków podniebiennych. Jednak ta choroba (gingivitis/stomatitis) związana jest także z układem immunologicznym i ma bardziej skomplikowaną etiopatogenezę. Kaliciwirus jest bardzo długo stabilny w środowisku, jego żywotność sięga aż 28 dni. Jest to szczególnie ważne przy zwalczaniu infekcji w większych skupiskach kotów oraz przy dezynfekcji pomieszczeń. Obecnie rekomenduje się peroksymonosiarczan potasu oraz wzmocniony nadtlenek wodoru jako najlepsze środki dezynfekcyjne skierowane przeciwko temu patogenowi. Ponadto siewstwo wirusa ma charakter ciągły, co oznacza, że zarówno objawowy, jak i bezobjawowy kot sieje wirusami przez cały czas trwania choroby, a także po jej przechorowaniu. Należy tu podkreślić, że wiele kotów to tak zwani bezobjawowi siewcy. Najczęściej siewstwo kończy się w 30 dni od zakończenia objawów choroby. Opisano jednak przypadki kotów, gdzie trwało ono nawet kilka lat. Zarówno długa żywotność i stabilność wirusa w środowisku, jak i ciągłe siewstwo pozwalają na bardzo łatwą transmisję zarazka. Najczęściej wydalany jest wraz z wydzieliną z jamy nosowej, z jamy ustnej czy z worka spojówkowego. Do zarażenia może także dojść poprzez bezpośredni kontakt z zarażonym kotem. Herpeswirus (FHV) nie jest już tak zróżnicowanym genetycznie wirusem jak kaliciwirus. Jest relatywnie homogeniczny genetycznie. Wywołuje on jednak tak zwaną latencję herpeswirusa. Oznacza to, że w przebiegu choroby dochodzi do wbudowania wirusa w niektóre z komórek gospodarza, czyli kota. Mówiąc prościej – chory prawie na pewno będzie dożywotnim nosicielem zarazka. Dzieje się tak bowiem u 80–100% zainfekowanych wirusem kotów. Podobnie zjawisko występuje u ludzi w przypadku herpeswirusowej opryszczki na wardze. W trakcie latencji siewstwo nie jest stałe, tylko okresowe. Wydalanie wirusa zaczyna się po 4–11 dniach od zadziałania tak zwanego czynnika stresowego. Może nim być już niewielki spadek odporności, inna tocząca się w organizmie choroba, podanie niektórych leków (np. glikokortykosteroidów) czy stres (pojawienie się nowego zwierzęcia w domu, utrata właściciela itd.). Siewstwo trwa wtedy około 2 tygodnie i, co najważniejsze, nie muszą mu towarzyszyć żadne objawy. Oznacza to, że także w przypadku FHV obserwujemy bezobjawowych siewców. FHV wywołuje przede wszystkim zapalenie rogówki wraz z jej owrzodzeniem i zapaleniem spojówki. Często towarzyszą temu objawy z górnych dróg oddechowych, w tym zapalenie zatok (rhinitis). W przebiegu choroby rzadziej występują owrzodzenia i zapalenie skóry, jamy ustnej czy objawy neurologiczne. Herpeswirus w środowisku żyje maksymalnie 18 h i jest bardzo wrażliwy na większość popularnych środków stosowanych w dezynfekcji. Siewstwo wirusa wraz z wydzielinami ze spojówki, jamy nosowej czy ustnej, jak wspomniałam, jest okresowe, związane ze zjawiskiem latencji. Objawy kociego kataru Objawy choroby zależą od rodzaju drobnoustrojów biorących w niej udział, a przede wszystkim od tego, który z wirusów dominuje. Najczęściej w trakcie przebiegu kociego kataru dochodzi do powikłania bakteryjnego bakteriami z grupy Bordetella bronchiseptica, ale także Staphylococcus spp. czy Eschericha coli. Chorobie często towarzyszą chlamydioza (Chlamydia felis) oraz mykoplazmoza (Mycoplasma spp.). Może być również wikłana wirusem syncytialnym, reowirusami, a nawet wirusem kociej białaczki. Koci katar to, inaczej mówiąc, choroba górnych dróg układu oddechowego wywoływana przez wiele różnych patogenów, w których dominującą rolę odgrywają kalici- i herpeswirus. Objawy są zatem niespecyficzne. Kichanie, ślinienie się, kaszel, gorączka, zaczerwienienie spojówek, apatia oraz wypływ surowiczy lub surowiczo-krwisty ze spojówek i/lub z jam nosowych. Przy dominacji FHV to przede wszystkim zapalenie worka spojówkowego oraz ostre zapalenie jam nosowych, co w konsekwencji prowadzi do ich nieżytu. Zapalenie zatok (rhinitis) może przejść w formę przewlekłą, co prowadzi do dysfunkcji nosa na całe życie. Replikacja wirusa powoduje erozję i owrzodzenie powierzchni błony śluzowej. Dochodzi tu do wieloogniskowej martwicy nabłonka oddechowego, a nawet do osteolizy kości nosowych. Objawia się to zaleganiem śluzu oraz wtórnym namnażaniem wielu bakterii i grzybów. Chore koty mają chroniczne zaburzenia oddychania, zalegania i nieżyt w jamach nosowych. Owrzodzenia rogówki objawiają się zaczerwienieniem oka, obrzękiem spojówki, wypływem z worka spojówkowego, a przede wszystkim bolesnością oka. Kot mruży oczy i ociera je łapami. Nieleczone owrzodzenie rogówki może doprowadzić nawet do wypływu i utraty gałki ocznej. Czy wiesz, że.. Kaliciwirus jest bardzo długo stabilny w środowisku, jego żywotność sięga aż 28 dni. Jest to szczególnie ważne przy zwalczaniu infekcji w większych skupiskach kotów oraz przy dezynfekcji pomieszczeń. Objawy kociego kataru z dominacją FCV objawiać się będą zapaleniem jamy ustnej, nadżerkami na języku oraz zapaleniem łuków podniebiennych i/lub gardła. Chory kot będzie obolały, smutny, mocno apatyczny. Z powodu silnej bolesności w jamie ustnej koty mają problem z pobieraniem posiłków, więc ich unikają. Dodatkowo, co jest dość charakterystyczne, nie myją się. W przebiegu choroby występuje wysoka gorączka. Co ciekawe, w kaliciwirozie może pojawić się naprzemienna, przejściowa kulawizna, która nie ma większego znaczenia klinicznego. Zapalenie oskrzeli i tchawicy oraz ciężkie zapalenie płuc to kolejne etapy choroby. Pojawiają się silne odkrztuszanie, kaszel, mogą towarzyszyć temu wymioty. Oddech staje się płytki i świszczący. Może pojawić się duszność. Koci katar jest szczególnie niebezpieczny dla młodych kociąt z nie w pełni wykształconym układem immunologicznym. To właśnie ta grupa kotów jest najwrażliwsza zarówno na zachorowanie, jak i na cięższy przebieg choroby. Nieleczony koci katar może doprowadzić do ciężkich powikłań, np. do utraty wzroku, niewydolności oddechowej, a nawet do zgonu. Po przechorowaniu kociego kataru kot nie nabiera odporności. Jeśli w infekcji miał udział FHV, to przechodzi on w formę latencji, o czym już wspomniałam. To właśnie ta cecha najczęściej opisywana jest przez właścicieli słowami „kot co roku na zimę ma katar” czy „on chorował jako młody kociak i tak mu już zostało, że często ma infekcje”. Objawy choroby mogą nawracać nawet co kilka miesięcy, ale też choroba może być w latencji przez kilka lat. Niełatwa diagnostyka Diagnostyka kociego kataru to przede wszystkim zespół objawów występujących u kota. Wywiad kliniczny, informacje o jego historii oraz miejscach, gdzie przebywał, są istotne. Na ten moment najlepszym i zalecanym badaniem potwierdzającym obecność FHV jest badanie PCR. Możliwa jest także izolacja wirusa, jednak badanie to ma mniejszą wrażliwość. Wymaz najczęściej pobiera się z błon śluzowych spojówki bądź z jamy nosowej, ustnej czy z gardła. Można także pobrać próbkę z rogówki, nie wolno jednak stosować wcześniej fluoresceiny i miejscowego znieczulenia, gdyż może to wpłynąć na zafałszowanie wyniku. Warto jednak zaznaczyć, że badanie PCR w przypadku FHV nie jest idealne i wiąże się z nim wiele wątpliwości. Dodatni wynik nie musi oznaczać faktycznego nosicielstwa, może tak być przy latencji wirusa, gdy herpeswirus nie będzie odpowiedzialny za aktualne objawy w gałce ocznej. Ponadto testy PCR mogą wykrywać antygeny szczepionkowe. Czułość i swoistość testów PCR różnią się w zależności od laboratorium i jego standaryzacji. Dodatni wynik może wcale nie mieć związku z chorobą. Także wynik fałszywie ujemny nie świadczy w 100% o braku FHV. Diagnostyka FCV – ze względu na bezobjawowe siewstwo oraz zmienność genetyczną wirusa – nie należy do najłatwiejszych. Badanie PCR może także mieć wynik fałszywie dodatni, jeśli kot otrzymał żywe szczepionki. Najlepszą metodą wydaje się być badanie RT-PCR. Izolacja wirusa jest także możliwą, lecz mniej polecaną metodą. Próbkę do badań pobiera się ze spojówki, z jamy ustnej, gardła lub z krwi. Dodatkowo w diagnostyce choroby pomocne są wymazy bakteryjne (z worka spojówkowego, jamy nosowej, gardła itd.) wykonane wraz z antybiogramem. Warto także wykonać posiew w kierunku Bordetella bronchiseptica, która bardzo często towarzyszy tej infekcji. Badanie morfologii oraz biochemii krwi będzie potrzebne w zależności od stanu i występujących objawów chorego pacjenta. Konieczne może być także wykonanie RTG klatki piersiowej czy rhinoskopii. Jak leczyć? Leczenie choroby jest przede wszystkim objawowe. Nie ma bowiem jednego leku przeciwwirusowego, który z sukcesem można by stosować w zwalczaniu kociego kataru. Jeśli występuje zjawisko latencji herpeswirusa, nie ma możliwości całkowitego wyleczenia kota. Czy wiesz, że.. Koci katar jest szczególnie niebezpieczny dla młodych kociąt z nie w pełni wykształconym układem immunologicznym. Nieleczony koci katar może doprowadzić do ciężkich powikłań, np. do utraty wzroku, niewydolności oddechowej, a nawet do zgonu. Koty w ciężkim stanie, będące w ostrej fazie choroby, wymagają przede wszystkim nawodnienia i ustabilizowania. Podaje się dożylnie elektrolity (najczęściej wraz z potasem). Stosuje się leki przeciwgorączkowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne. Aktualnie lekiem przeciwwirusowym, który może być bezpiecznie stosowany w terapii ogólnej kotów, jest famcyklowir. Badania naukowe podają pozytywne wyniki terapii tym lekiem w zwalczeniu herpeswirozy. Warto go zastosować zarówno w ostrych, jak i przewlekłych stanach choroby. Z powodzeniem można go stosować w terapii chorób rogówki, w przewlekłym zapaleniu nosa i zatok. Niestety, problemem jest jego koszt, gdyż stosowany musi być w wysokich dawkach przez dłuższy czas. Podaje się go do miesiąca po zakończeniu objawów klinicznych choroby (famciklowir 90 mg/kg BID lub 40 mg/kg TID Należy tu wspomnieć, że leki z tej samej grupy, takie jak acyklowir czy valacyklowir, są wysoce toksyczne dla kotów. Na powstałe owrzodzenia rogówki należy wdrożyć odpowiednie krople do oczu o działaniu przeciwwirusowym. Zaleca się krople zawierające idoksurydynę 1% (1 kropla stosowana co 2–3 h przez pierwsze 2 doby, kolejno co 4–5 h) lub krople zawierające cydofowir 0,5% (1 kropla 2 x dziennie). Krople te jednak są trudno dostępne, dlatego obecnie zaleca się stosowanie kropli zawierających tryflurydynę (1 kropla co 1 h w 1 dobie, kolejno co 4–5 h). Warto podkreślić, że zakrapianie oczu w przypadku FHV należy rozpocząć jak najszybciej. Można także podawać krople o działaniu przeciwzapalnym. Nie poleca się jednak stosować glikokortykosteroidów. Coraz częściej w leczeniu owrzodzeń rogówki stosowana jest miejscowo surowica. Należy także pamiętać o zabezpieczeniu oka – w tym celu na pierwsze dni terapii warto założyć kołni... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań czasopisma "Animal Expert" Dostęp do wszystkich archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej Zniżki na konferencje i szkolenia ...i wiele więcej! Sprawdź

krople do oczu na koci katar